Gleðilega hátíð kæru vinir!

Takk fyrir frábært ár og munið, Skálmöld er bara rétt að byrja!

Happy holidays!

Thanks for a wonderful year and remember, this is just the beginning!

Og þá er þetta bara búið. Síðasta giggið var stórgott hér í Innsbruck, ekkert stórkostlega margir áhorfendur en þétt staðinn salurinn. Hinar sveitirnar og fylgdarlið fjölmennti einnig á gólfið og fyrir vikið voru mörg kunnugleg andlit fyrir framan okkur. Stórskemmtilegt gigg og við góðir. Gott að enda vel.

Það er smá tregi í manni, því er ekki að neita. Eftir að síðasta sveit klárar í kvöld verður allt kapp lagt á að pakka saman í skyndi, svo halda allir í sínar rútur og í flug heim. Þessir 24 dagar eru búnir að vera stórkostlega skemmtilegir og það verður erfitt að skilja við. Fólkið sem er hér með okkur, það verður erfitt að segja bless án þess að hafa hugmynd um það hvort vegir okkar eiga eftir að skera þeirra í framtíðinni. Reyndar hafa öll böndin lýst yfir eindregnum áhuga að heimsækja Ísland og þá í samvinnu við okkur helst. Sjáum hvernig þetta fer.

Partýið var samt klárlega í gær, rútan fór seint og sennilega fundu allir að þetta væri hin eiginlega stund til að fagna túrnum. Og svo var gert. Skegggrínið hélt áfram og sjálfsagt voru 90% af karlmönnum túrsins rakaðir á einn hátt eða annan. Og svo kynntu hin hárfögru Finntröll skemmtilegt partýtrikk fyrir síðhærða. Einhverskonar upprúllun á síðu hári getur endað í ótrúlega fyndnum hárgreiðslum eins og meðfylgjandi myndir sýna. Ótrúlega gott partý sem var eins lítið þungarokkslegt og hægt er að hugsa sér. Gott fólk, góðar minningar.

Þegar ég vaknaði í morgun og leit út um gluggann úr kojunni minni bjóst ég við að sjá húsvegg eða aðra rútu eða skítugt bílastæði eins og alltaf. En nei, Alpar. Geðveik fjöll og allt ótrúlega mikilfenglegt. Innsbruck er sem sagt í Ölpunum og ég vissi það ekkert. Smá göngutúr niður í bæ í dag var skemmtilegur, krúttlegt skíðahótelaþorp og allt voða sætt og skemmtilegt. Við settumst niður, ég, Gunni, Jón og Marci og fengum okkur einn. Það var skemmtilegt. Á leiðinni heim hittum við Alestormliða. Þeir voru fullir og eru búnir að vera það í allan dag, giggið hjá þeim var glæsilegt og öll lögin kynnt sem „Pieces of Pork“ sem er ekki alvöru lagatitill. Núna heita sem sagt öll lögin þeirra PoP. Þetta var ekki eina flippið, introinu okkar, Heima, hafði verið breytt án þess að við vissum það, einhver texti hafði verið lesinn ofan á en við hreinilega náðum því ekki hvar þar var sagt. Mig grunar Trollfestgaurana, ég spyr þá á eftir. Þeir eru nú grallarar aldeilis og lokatónleikaflippið þeirra var að hefja giggið á laginu „Trollhammaren“ sem er frægasta lag Finntroll. Ég og Mathias söngvari Finntroll stóðum einmitt úti í sal þegar þeir byrjuðu og honum var í meira lagi skemmt. Trollfest spiluðu sig inn í hálft lag en hófu svo sitt prógram á venjulegan máta. Mathias steig svo á sviðið með Alestorm eins og hann hefur gert alla ferðina, en í þetta sinn íklæddur bláum ruslapoka og á brókinni. Eftir að hafa sungið sig inn í hálft erindið hóf hann síðan að draga appelsínur upp úr nærbuxunum og kasta í áhorfendur. Kómískt allt saman. Mathias hefur sem sagt sungið þennan part með Alestorm alla ferðina og Dani, gítarleikari Alestorm, hefur spilað gítarsóló í settinu hjá Finntroll í staðinn. Í kvöld verður því vitanlega breytt í einhverju flippinu og Þráinn tekur sóló með þeim í stað Dani. Dani verður þó á sviðinu, með keytarinn hans Chris og þeir Þráinn ætla víst að battlast eitthvað. Mathias ætlar svo víst út í pyttinn í Trollhammeren og jú, fyrst Jóstein söngvari Trollfest söng lagið áðan mun hann forsyngja það á eftir með Finntroll. Og nú hefja Finntroll leik, ég ætla að sjá þetta allt saman.

Brottför er sum sé eins fljótt og hægt er í nótt, ellefu tímar á flugvöllinn í Düsseldorf þar sem við vorum sóttir fyrir þremur og hálfri viku. Þaðan fljúgum við heim í gegnum Kaupmannahöfn. Næsta netsamband verður ekki fyrr en á Íslandi annað kvöld. Sjáum til hvenær næsta færsla birtist, já eða hvort.

Ég var mest fullur í gær. Við Gunni sátum lengi og spiluðum kotru en hann hafði í það minnsta lágmarksvit fyrir sér og fór í kojuna áður en yfir lauk fullkomlega, en ég man síðast eftir mér við þá iðju að kenna Mike bílstjóra spilið. Og spilaði við hann þónokkuð mörg spil. Mike vinnur við að keyra rútuna svo hún hefur ekki verið á hreyfingu. Ég man hins vegar eftir henni hreyfast einhverju áður en þetta var, svo þetta þýðir að við höfum verið búnir með bíltúr næturinnar. Ég var þess vegna ansi ryðgaður þegar ég valt inn í hljóðprufuna. Þráinn sagði að lyktin af mér hefði ekki verið góð og ég sannasta sagna man þennan tíma dagsins ekki fullkomlega vel. Ég var aðeins vitlausu megin við skynsemina og var því rólegur í dag, náði upp orku og bleytti sýstemið með óáfengum drykkjum. Spilamennskan gengur jú fyrir og það er algerlega út úr myndinni að láta óreglu og/eða persónuleg issjú skemma þar fyrir. Það væntanlega hefur ekki farið framhjá neinum sem þetta blogg hefur lesið að á þessum túr er áfengi, hér eru alltaf allir skápar fullir af bjór, við fáum gefins vodkaflöskur daglega og hér hrópar allt á óreglu. Staðreyndin er hins vegar sú að performansinn er númer eitt, sennilega hjá öllum böndunum og alveg klárlega hjá Skálmöld. Eftir að hafa lesið yfir eldri færslur sem hér hafa verið settar inn gerði ritari sér grein fyrir því að sennilega hljómar það eins og allir dagar endalaust séu stanslaust fyllerí. Staðreyndin er hins vegar sú að drykkjan er alls ekki eins stórkostleg og ætla mætti, hver og einn hefur (næstum) alltaf haft vit fyrir sér og við förum í hvert skipti 100% fókuseraðir á svið. Annað er óásættanlegt og þar er hvergi frá kvikað. Menn sulla mismikið í sínum bjór, sumir oftar en aðrir, en sukklífið er þegar upp er staðið alls ekki yfirgengilegt. Ég ætla alls ekki að halda því fram að hér séu allir templarar eða efnilegir til leikskólakennslu alla daga endalaust, en hér fara allir á svið í fullkomnu ástandi alla daga. Í þessi skipti sem einhver fer lítillega yfir mörkin, skallar rútugólfið, dettur út úr rútunni eða spilar kotru fram undir hádegi og drekkur vodka af stút á meðan, sá hinn sami hefur alltaf tekið ábyrgðina á sjálfum sér þegar á liggur. Það er vel og sýnir hversu mikil alvara okkur er með þessu öllu, saga sveitarinnar er stutt en þetta hefur alltaf verið stefnan, allt skal gert af fullum heilindum og við erum hvergi nærri hættir. Heimsyfirráð eða dauði, Skálmöld er risin!

Dagurinn var því ekki merkilegur hjá mér, hinir tóku rölt hér í kring meðan ég púslaði mér saman. Ég hafði verið svo hellaður í sándtékkinu að þegar ég fór niður til að gera mig kláran leið mér eins og ég hefði aldrei komið á sviðið. Þar á ofan fann ég ekki bassann minn. Það kom svo reyndar í ljós að ég var ekki svona stórkostlega hellaður, í sándtékkinu höfðum við verið á gólfinu. En það var víst ekki gólf, heldur er sviðið hér á tjökkum og því hafði verið lyft í heild sinni. Ég var þess vegna ekki alveg geðveikur eins og ég hélt og bassinn minn lá bara í nærliggjandi sófa, hafði verið færður fyrir sviðsupptrekkinguna.

Þegar giggið skall á vorum við allir í fantagír. Við gægðumst fram í sal rétt fyrir tónleika og þar horfðum við yfir tómt gólf. Við þekkjum þær aðstæður ágætlega og bjuggum okkur undir að þurfa að draga fólk á gólfið. Þegar við hins vegar stigum á sviðið var landslagið allt annað, salurinn sæmilega fullur af fólki og þegar við settum Skálmaldarvélina í gang gerðist eitthvað stórkostlegt. Áhorfendur voru okkur svo sem hliðhollir og stemningin öll hin ágætasta, en bandið, maður lifandi. Í kvöld small allt saman spilalega og við gersamlega jörðuðum þetta! Litlu við að bæta svo sem en við fórum upptjúnaðir og himinlifandi af sviði.

Búningsherbergjasagan hafði ekkert framhald og við erum komnir til baka á botninn. Herbergið okkar í dag er eins manns hótelherbergi, hér er uppábúið rúm, minnsti sófi í heim og einn stóll. Og enginn gólflötur. Já og þetta herbergi er ætlað okkur og Trollfest. Það var gaman á meðan á því stóð.

Við erum við lok túrsins og aðeins síðasta giggið eftir. Og nú er kominn flipptími. Chris úr Alestorm og Mathias og Samuli úr Finntroll voru þeir fyrstu til að ganga til liðs við sveitina Malestorm. Flippið hófst á því að ljósmyndahænan hún Audrey sléttaði hárið á hinum mjög svo hrokkinhærða Chris. Það varð mjög kómískt og ofan á allt annað rakaði hann á sig Lemmy-skegg. Mathias rakaði sig þá eins, þeir settu upp sólgleraugu og voru með dólg. Fyndið, en Malestorm er hins vegar ennþá bara pós og ekki orðin alvöru hljómsveit. En þetta stoppaði ekki hér. John Espen, gítarleikari Trollfest og Mikael gítarleikari Finntroll rökuðu á sig samskonar skegg og nú er allt farið úr böndunum. Og nei, ég ætla ekki að kljúfa hökutoppinn í tvennt þó svo að margir hafi lagt það til.

Það gæti orðið djamm í kvöld, það er hugur í mannskapnum. Það er ekki nema eitt gigg eftir og það er mikil synd því fyrst núna þekkja allir alla. Og það er eins og allir finni þetta, samstaðan og vináttan í hópnum er frábær og þá akkúrat tekur þetta enda. Síðasta giggið á túrnum er annað kvöld, það þriðja í röð í Austurríki og í þetta sinn í Innsbruck. Þangað eru 300 kílómetrar og rútan leggur ekki af stað fyrr en fjögur. Það er gleðilegt. Hins vegar tala allir sem komið hafa þangað og spilað á staðnum sem okkur er ætlaður ekki of vel um aðstæður. Lélegt venjú, mætingin alltaf slæm og heimafólk ekki nema passlega almennilegt. Spennandi.

Búdapest skildi okkur eftir með góðar minningar. Flestir náðum við að rífa okkur upp úr tæknivandamálapirringnum og blönduðum geði, bæði við heima- og samferðarmenn. Einhverjir okkar áttu eftir soldið af „funny money“ eða Forint þeirra Ungverjanna. Það er vitanlega óþarfi að taka peningana út úr landinu og þess vegna keyptum við okkur svolítið á barnum áður en yfir lauk. Heimskulegt, okkur er séð fyrir öllum nauðsynjum en gin og tónik sem er afgreitt yfir ungverskan kántrýbar er sérlega ágætt. Þemað á tónleikastaðnum var sem sagt kúreka/indíána og stórundarlegur kontrast við þungarokkið. Allt gekk þetta sinn vanagang og við héldum af stað á auglýstum tíma. Keyrslan var ekki löng en vegirnir voru vondir og menn sváfu misvel, við fengum þó svefn þar sem rútan stöðvaðist í morgunsárið. Þó er svolítið undarlegt orðið að þegar rútan stöðvast og vélarhljóðið þagnar líður manni eins og maður eigi ekki að vera sofandi. Keyrsla þýðir svefn, kyrrstæða þýðir vakna og villast í nýju landi. Undantekningalítið stígur maður út úr rútunni, nuddar stírurnar úr augunum og labbar í random átt í von um að sjá gítartösku eða kunnuglegt andlit. Stundum gengur það vel, stundum ekki.

Í dag var þetta frekar auðvelt, rútan hafði lagt inni í porti sem er viðbyggt tónleikasalnum. Sá sem skrifar hér hefur því ekki farið út fyrir hússins dyr í Austurríki á æfinni. Jón, Baldur, Böbbi og Gunni fóru þó í verslunarmiðstöð í dag, fundu stærstu hljóðfæraverslun í heimi og sinntu öðrum verkefnum. Jón fann símabúð í von um að finna rafhlöðu í símann sinn. Hún fannst reyndar ekki þar en afgreiðslumaðurinn leiðbeindi Jóni hvernig komast ætti í verslunarhverfi þar sem mikið er verslað með notað og stolið. Þangað komst Jón og fékk þar það sem hann vantaði fyrir litlar 15 Evrur. Grunsamlega lítið.

Við erum minnsta bandið á túrnum og við höfum vissulega fengið að finna fyrir því á ýmsan máta. Hér má ekki misskilja, enginn kemur fram við okkur eins og við séum réttlægri á nokkurn hátt en stærri böndin en þegar kemur að því að útbýta þægindum er goggunarröðin sú sama og röðin á svið. Þannig fá Finntroll og Turisas alltaf bestu búningsherbergin (sem ansi oft eru alls ekki mjög merkileg), kæliskáparnir hjá þeim innihalda oft meira og merkilegra en okkar og þar fram eftir götum. Þetta er þó með öllu átakalaust, þessi stéttaskipting er einhvern veginn eðlileg. Þess vegna kom svolítið á óvart að ganga inn í venjúið í dag, leita að búningsherberginu (stundum erum við meira að segja frammi á gangi eða í matsalnum) og sjá merkinguna „Finntroll – Skalmöld“. Þar fyrir innan beið okkar langbesta bakherbergið sem við höfum séð á túrnum, það er hæð ofan en hin herbergin þar sem hin böndin fjögur húka og allt eins og best verður á kosið. Við héldum vitanleg að þetta væru mistök en nei, „You have just been summoned upstairs guys!“ var það eina sem við fengum að heyra frá David. Við settumst bara niður í sófafíneríið og fengum okkur framandi drykki úr kælinum. Þegar Finntröllin fóru síðan að detta eitt af öðru inn til okkar spurðum við varlega hverju þetta mætti sæta. Einfalt, þeir óskuðu eftir því að fá okkur sem herbergisfélaga. Það er ekkert launungarmál, okkur hefur komið mjög vel saman við þá og til dæmis er mjög líflegt andrúmsloft hér inni þegar þetta er skrifað og þeir rétt ófarnir á svið. Þó er ekki víst að þetta hafi verið gert af góðmennskunni einni saman. Finntroll deila oft á tíðum bestu herbergjunm með Turisas. Fyrirferðin á þeim er talsverð, gerviblóð og annað smink verður oft að fjandans óþrifnaði en þó er það ekki hið versta. Búningarnir þeirra eru nefnilega hlýir og hafa ekki verið þrifnir allan túrinn. Fataskápurinn þeirra er þess vegna orðinn fullkomlega ógeðslegur. Turisas eru þess vegna meira vesen en Skálmöld. Sennilega spilar þetta allt saman en það verður spennandi að sjá hvert framhaldið verður á morgun. Er á meðan er og hér stefnir allt í gott partý.

David tók sína menn í gegn í dag. Hann hafði aðeins pikkað í þá í gær vegna þessa hljóðvesens sem var á sviðinu hjá okkur, einhver virðist hreinlega hafa fiktað í stillingunum okkar. Hann tók þetta sum sé alvarlega fyrir í dag og tuktaði alla til sem mögulega hefðu getað verið sekir. Eftir smávægilegt tæknirugl tókum við svo sándtékk og spiluðum síðan eitt af okkar allra bestu giggum á túrnum. Þarna small allt saman, við drógum fólkið að okkur og hristum duglega upp í tónleikagestum. Salurinn var mjög skemmtlegur, Stijn var ánægður með sándið og allt var eins og það best verður. Gott gigg og gott að finna Skálmaldarvélina rífa sig í gang eftir brokkgengt kvöld í gær. Þetta hefur gerst nokkrum sinnum á túrnum, ef eitthvað hefur bjátað á eitt kvöldið hefur næsta gigg á eftir verið fullkomlega stórkostlegt. Ekki svo að skilja að við höfum spilað annað en góð gigg á túrnum en vitanlega eru sum síðri en önnur. Slíku er sum sé alltaf svarað um hæl. Gott gigg, góður dagur og nú bíðum við bara eftir að Finntroll klári að spila. Þá höldum við partý.

Næstsíðasta giggið á morgun í Linz, einnig í Austurríki. Þangað er smá spotti, 200 kílómetrar á 3 tímum.

Í gærkvöldi var partý og sennilega tóku allir á túrnum þátt. Það var vitanlega byrjað áður en Finntroll kláruðu sitt sett sem síðasta band en það hófst virkilega fyrir alvöru þegar þeir höfðu lokið sér af. Þá safnaðist múgurinn, bæði við hljómsveitaliðið og áhangendur saman á planinu aftan við tónleikastaðinn og skemmtu sér. Ítalskir áhangendur eru ágengir en skemmtilegir. Allir með myndavél og allir vildu láta taka myndir af sér með sem flestum sem á sviðinu höfðu verið. Þó er það nú þannig að ekki fá allir jafn mikla athygli, Við, sem litla bandið sem spilar fyrst, fáum til dæmis ekki sömu holskeflu af fólki á okkur og Alestorm, Turisas og Finntroll. Og ofan á það allt saman njóta ekki allir meðlimir sveitanna sömu hylli, söngvarar eru yfirleitt vinsælli en við hinir og vörpulegt og heilbrigt útlit hefur mikið með þetta að gera. Þetta allt saman í bland hefur sjálfsagt haft eitthvað með það að gera að þarna á planinu fengum við Mikael gítartröll þeirra Finntrollmanna færri verkefni upp á okkar arma en til dæmis Chris söngvari Alestorm og Baldur, kyntröll okkar Skálmaldarmanna. Við fundum hins vegar snögglega lausn á þessu vandamáli og brugðum á það ráð að snúa leiknum við og þannig gengum við, sennilega tveir þyngstu menn túrsins, á aðdáendur og heimtuðum myndir með þeim. Síminn hans Mikaels er þess vegna fullur af myndum af gítarleikaranum í Finntroll, stelpum sem lentu í slembiúrtakinu og einhverjum gaur frá Íslandi sem enginn þekkir. Fínn leikur og við hyggjumst halda honum áfram í kvöld því slóvenskir tónleikagestir hafa víst svipað viðmót og þeir ítölsku.

Fleiri símar en Finntröllsins komu við sögu í gær. Jón hugðist setja sinn síma í hleðslu í dag. Þegar hann ætlaði að kveikja á honum gerðist hins vegar ekkert. Ástæðan var einföld, í honum var engin rafhlaða, og er ekki enn. Og nei, það veit enginn hvar hún er niðurkomin. Jón var ekki alveg fullkomlega með sjálfum sér þarna undir það síðasta og átti fullkominn stórleik sem endaði sem betur fer með hlátri þeirra sem að honum komu. Þeir sem komu að honum voru sem sagt Rússarnir í Arkona. Og það að þeim hafi fundist fyndið að koma að Jóni í koju söngkonunnar er ansi gleðilegt. Spennustigið hjá Arkona virðist okkur stundum vera meira en hjá öðrum hér á túrnum og þar sem gítarleikari (og að því er virðist foringi) sveitarinnar og söngkonan Masha eru hjón, hefði þetta getað farið illa. En öllum fannst þetta jafn fyndið og okkur og Jón var lagður varlega til hvílu á rútugólfið. Hann þekkir þann stað nú ágætlega. Kojur Jóns og Möshu liggja vissulega hvor við aðra og Jón sagðist þannig sennilega hafa talið vitlaust þegar hann hugðist leggja sig. Kojan hennar er fyrst í röðinni þegar komið er á efri hæð rútunnar og Jóns númer tvö. Partýið fjaraði út við kotru og drykkju og flestir sváfu fast á leiðinni til Ljubljana.

Þegar við höfðum vakna, borðað, sándtékkað og hrist af okkur mesta slenið hringdum við á leigubíla og héldum niður í miðbæ Ljubljana. Við fórum sex, Skálmöld mínus Jón, og Martin bassaleikari Trollfest. Miðborgin er gersamlega stórkostleg, tandurhrein og gróin, og bæjarstæðið ótrúlegt. Uppi á hæð fyrir ofan gnæfir kastalavirkið og út um allt renna síki og þar yfir liggja brýr. Hjarta borgarinnar er lokað fyrir bílaumferð og veitingastaðir og verslanir gera þetta að einstaklega aðlaðandi stað. Menn versluðu lítið eitt, við settumst niður, átum og drukkum og röltum svo bara eins og túristarnir sem við erum. Leigubíllinn til baka kostaði þrefalt meira en sá niður í bæ, engin útskýring sjáanleg og í raun hefðu þeir eiginlega átt að borga okkur áhættuþóknun fyrir að stíga upp í bílana þeirra. Umferðin er fáránleg, allt of margir bílar miðað við flatarmál gatnakerfisins og þessar línur sem eru málaðar á malbikið eru sennilega skraut. En við sluppum óskaddaðir og glaðir í bragði.

Giggið var svolítið erfitt, fáir þegar við hófum leik en þó orðið nokkuð þétt á gólfinu þegar við lukum leik. Mörg brosandi andlit og við þokkalega sáttir við okkar. Einhver tæknidraugur elti okkur og þráðlausa búnaðinn okkar þó. Þetta er víst þekkt fyrirbrigði hér, í næsta húsi er sjónvarpsstöð og allt varp og endurvarp frá henni hefur víst áhrif þar á. Sáttir eftir gigg sem sennilega fer þó hvergi í sögubækur.

Eftir giggið var okkur skóflað á veitingastað hér nálægt. Maggísúpa í forrétt, kalkúnn og kjúklingur í aðalrétt (já, bæði á sama diskinum) og ís í eftirrétt. Mér líður undarlega í maganum, þetta var ekkert gott.

Sennilega gæti orðið álíka gaman núna í kvöld og í gær. Slóvenar eru víst ekki ósvipaðir Ítölum með alúðina og myndatökurnar og það gæti verið fínn vettvangur fyrir partý. Nú þekkjast líka allir orðið betur en fyrstu daga túrsins og þess vegna er andrúmsloftið léttara.

Það eru fjögur gigg eftir, á morgun í Ungverjalandi og síðan síðustu þrjú í Austurríki. Og síðan heim. Það er að segja ef flugfreyjurnar ná að semja, annars gætum við þurft að eyða eins og tveimur sólarhringum í kóngsins Köben. Áhugavert.

En já, Búdapest á morgun og þangað eru 600 kílómetrar. Við leggjum í hann klukkan 2 og lendum þar tíu tímum seinna. Spennandi, Marci ætlar að sýna okkur heimabæinn sinn og Baldur ætlar að finna sér Noggedlí að borða.

Giggið hér í Bologna var skemmtilegt og við stóðum okkar plikt ágætlega, við erum komnir í slíkt spilaform að eitthvað mikið þyrfti út af að bera til þess að við værum ekki í að minnsta kosti góðir. Og þrátt fyrir þessa rútíneruðu hluti, gigg dag eftir dag, sami hálftíminn aftur og aftur, gengur okkur mjög vel að viðhalda spilagleðinni. Við erum sjálfsagt enn að slípast sem hljómsveit og þess vegna er það enn svo að hvert kvöld virðist okkur kraftmeira en það síðasta. Vonandi er langt í að þessi frumkraftur okkar hverfi, og vonandi aldrei.

Þetta er eitt af fáum giggum á túrnum þó þar sem við höfum í raun þurft að detta inn í að hlutverk sem okkur er ætlað hér á Heidenfest, að vera upphitunarhljómsveit fyrir það sem á eftir kemur. Yfirleitt hefur það verið svo að gestir mæta snemma og okkur hefur ekki reynst það erfitt verkefni að hita þá upp á fyrsta lagi. Þannig er stemningin fyrir framan sviðið hjá okkur ekkert síðri en þegar líður á kvöldið. En í kvöld var það okkar hlutverk að draga fólkið út á gólf og fá það til að hreyfa sig og sýna lit. Þungur vagn var það að draga en á síðustu tíu mínútunum var allt orðið eins og það á að vera, pyttur og hnefasteytingar. Ítalir eru svolítið undarlegir tónleikagestir, öskra mikið og klappa í takt. Sleppa sér ef til vill örlítið síður en margar aðrar þjóðir sem við höfum spilað fyrir, en eru meira fyrir það að gera eins og maðurinn við hliðina á þeim, sum sé klappa í takt og veifa höndum. Fyrir okkur að horfa út í mannhafið var því svolítið eins og að horfa á liðakeppni í samhæfðri sundfimi. Alltént, mjög gott gigg hjá okkur og kannski ágætt að þurfa að hafa örlítið fyrir hlutunum.

Jón á reyndar hrós skilið fyrir að hafa spilað eins vel og hann gerði. Lengst af heyrði hann ekkert í neinu nema sjálfum sér. Og hvers vegna? Jú, mónitorastæðan sem honum er ætluð og er yfirleitt staðsett við hlið trommusettsins mátti lúta í lægra haldi fyrir hamaganginum í okkur. Þannig féll hún ofan af flugkistunni sem undir henni var og á gólfið. Nei reyndar ekki á gólfið, því þarna fyrir aftan var stórkostlegur fjöldi dýrra tækja og tóla sem nauðsynleg eru fyrir tónleika sem þessa. Á einhvern ótrúlegan hátt sneiddi hátalarastæðan þó hjá afspilunargræjum hinna bandanna og eins sluppu öll tækin sem sáu um að halda skikkanlegu flæði á okkar spilamennsku. Það eina sem í raun varð undir öllu saman var kjöltutölvan hans Hans sviðsmanns, sú fór gersamlega í spað og verður aldrei notuð framar. Hans er drengur góður og nýuppbakkaður og því verða eftirmálar tæplega miklir, myndatökur hafa farið fram vegna tryggingamála og allir glaðir. Í annan fótinn svíður þó að playback-græjurnar allar saman hafi sloppið. Það hefði verið mjög áhugavert að sjá til að mynda Turisas klóra sig gegnum kvöldið án hjálpar ósýnilegra kóra og strengjasveita svona í eitt skipti. Jón fær þó hrós dagsins fyrir að hafa spilað giggið óaðfinnanlega án hjálpar mónitorssánds.

Bologna er falleg borg og hana skoðuðum við aðeins í dag. Stórvinur okkar og mikilmennið Marci mónitormixermaður hafði talað um að þetta væri falleg borg og þar sem uppstillingar og hljóðprufur dagsins gengu hratt og örugglega fyrir sig héldum við sjö saman, Skálmöld og Marci, í gönguferð niður í miðbæ. Röltið var örugglega á að giska hálftími niður í bæ og á vegi okkar þangað rákumst við á mellu, svona götumellu sem stendur á gangstétt og bíður. Og þar var hún líka á bakaleiðinni, hinum meginn við götuna reyndar. Vonandi hefur hún ekki staðið svona aðgerðarlaus í þessa þrjá tíma sem liðu á milli. Nei hún hlýtur að hafa fundið sér eitthvað til dundurs.

En niður í bæ komumst við. Umhverfis gamla bæinn stendur gamall borgarmúr, og hingað og þangað má sjá gamla varðturna. Inni í hjarta borgarinnar standa síðan tveir háir turnar og hallar annar þeirra svo svakalega að okkur þótti nóg um. Við settumst niður á veitingahúsi utandyra, drukkum bjór, átum ítalskan mat og skiptumst á sögum við Marci. Þetta flökkulíf er helmingurinn af hans lifibrauði en hann vinnur einnig sem hljóðmaður heima í Búdapest. Við eigum gigg þar eftir nokkra daga og hann lofaði að sýna okkur það helsta þegar þangað kemur. Stórgóður maður hann Marci. Bologna er krúttleg borg og alls ekki í senn. Þröngar, steinlagðar götur, falleg hús og menning í bland við rusl, útigangsfólk og vændiskonur. Á leiðinni heim villtumst við örlítið en fundum okkar leið með hjálp heimamanna. Við vorum komnir hingað aftur tæplega klukkutíma fyrir tónleika og höfðum víst alveg örugglega gott af þessu öllu saman.

Gærkvöldið var líka skemmtilegt. Eftir þetta gersamlega vonlausa gigg í Lindau voru þó flestir á því að gera eitthvað skemmtilegt. Það varð því ansi skemmtilegt andrúmsloft við rúturnar rétt fyrir brottförina. Við drógum fram eitt af síðustu leynivopnum ferðarinnar, flösku af rauðum Opal. Flestum þótti gott, en Finnarnir gátu sig ekki hamið. Flaskan kláraðist á örskotsstundu. Gott partý.

Garreth bassafantur Alestorm réðst í það verkefni að gefa sem flestum rapparanöfn í gærkvöldi. Undirritaður heitir því P-Bear í dag, Baldur bróðir B-Body (hann hefur varla farið í bol á ferðalaginu) og Gaz sjálfur G-Unit. Skemmtileg partýstemning sem vonandi verður ekki of mikið áframhald á.

Eftir að rútan lagði af stað settist sá er þetta ritar fram í með bílstjóra okkar honum John og átti við hann gott spjall. Hann spjallaði við landamæraverði en ég drakk vodka. Stórkostlega skemmtilegur maður, breskur svo ekki verður um villst og maður sem ég treysti fullkomlega fyrir því að keyra mig um alla Evrópu meðan ég sef.

Leiðin sem valin var hingað niður til Ítalíu reyndist ekki merkileg útsýnislega og því verður Alpasýnin að bíða þangað til á næsta túr. Menn sváfu þá bara lengur fyrir vikið. Á morgun spilum við hins vegar í Ljubljana í Slóveníu. Þangað eru ekki nema litlir 400 kílómetrar og þann spotta förum við á sex tímum, brottför klukkan tvö.

Hans, hinn tölvulausi, var vægast sagt ánægður með Opalið í gær og nú hefur hann því lagt í skemmtilega blöndu, seinni partur dagsins í dag fór í það hjá honum að mylja piparbrjóstsykur saman við vodka. Þetta geymir hann í kæli og ætli við neyðumst ekki til að hjálpa honum með þetta í kvöld. Það er best að takast á við það verkefni snöggvast…

Já, þarna kom þetta aftur. Gigg dagsins var stórkostlegt! Aðstæður ekki alveg ólíkar því sem við upplifðum í gær, fáir á gólfinu þegar við hófum leik og allt okkur frekar í óhag. En þetta krád átti aldrei séns, smátt og smátt jókst stemningin og á endanum var kominn hörkupyttur og flasan þeyttist út um allt. Gríðarlega gott gigg og allir bæði fegnir og ánægðir.

Gærkvöldið varð víst ekki alveg jafn rólegt og útlit var fyrir. Pete, trymbill þeirra Alestorm-liða, átti afmæli í gær og nú er hann orðinn 25 ára. Í kringum það allt saman varð mikið húllumhæ, félagar hans í sveitinni ásamt ljósmyndahænunni henni Audrey höfðu undirbúið hitt og þetta, Audrey mætti á svið í skemmtilegum klæðnaði og eftir giggið var þessu öllu fylgt eftir. Tekíla í bland því það sem við drekkum venjulega gerði þetta að minnistæðu kvöldi (nei!) fyrir þá sem tóku þátt. Sjálfur var ég skriðinn upp í koju, staðráðinn í því að sofa úr mér slakheitin (sem tókst) en sennilega stóðu allir hinir fimm vaktina að einhverju marki. Þráinn var reyndar upptekinn við annað framan af kvöldi, heldur skemmtilegu, því þangað til München sótti okkur skemmtilegur maður, móðurbróðir Þráins, að nafni Hjörtur Þráinsson. Þeir tveir héldu síðan eftir tónleikana á veitingastað ekki langt þar frá og átu þar svínaskanka og drukku öl. En ekki við hinir. Þegar við komum af sviðinu eftir þetta hálfandlausa gigg okkar í gær tók ekki gott við, allur matur var búinn. Við höfum reyndar upplifað þetta áður, við spilum jú í matartímanum, en yfirleitt er ástandið ekki svona slæmt. Enda varð David pirraður og náði að kreista meiri mat út úr staðarhöldurum þar sem við vorum víst ekki þeir einu sem stóðu eftir svangir þegar upp var staðið. Og svo kom meiri matur. Tofu! Það hefur ekki verið nefnt hér áður en ansi margir sem þennan túr mynda eru grænmetisætur og þetta er orðið svo almennt að hvert og eitt mötuneyti býður upp á tvennslags matseðil, grænmetisætufæði og mat. Og þetta var það eina sem var eftir. Maturinn í sjálfu sér ekki slæmur en sögurnar af svínaökklunum hans Þrása vöktu mikla öfund þegar hann kom til baka.

Það var kalt í dag, það kaldasta sem við höfum upplifað á túrnum. Sök sér, við erum vanir kulda, en verra var að hitastigið var það sama innandyra. Þá er hljóðkerfið hér víst ekki til að hrópa húrra fyrir, salurinn leiðinlegur upp á hljómburð að gera, internetslaust, maturinn oft ómerkilegur (var reyndar ásættanlegur í kvöld, kjötkássa, kartöflur og rauðkál) og viðmótið oft mjög kalt. Þetta hafa okkur reyndari menn talað um allan túrinn, þetta er víst vinsæll viðkomustaður sveita á ferð sinni um álfuna og enginn skilur hvers vegna. Amon Amarth spila hér til dæmis annað kvöld, og uppi um alla veggi eru plaköt með mjög stórum sveitum þessa geira. Við sitjum nú inni í rútunni og reynum að ná hita í kroppana.

Og á þeim nótum er rétt að geta þess að Jón og Chris skiptu aftur á peysum í dag. Sagan segir að þeir hafi báðir fyllst söknuði, Jón var vissulega hálfrytjulegur í þessari bláu og sjóræninginn varð ekkert íslenskari við það að fara í sauðalitina. Þetta er sennilega öllum fyrir bestu.

Frekar en að gera nákvæmlega ekki neitt í dag tókum við smá rölt um nánasta umhverfi. Ég, Baldur, Jón og Björgvin höfðum fengið af því veður að nærliggjandi hús við tónleikastaðinn væru yfirgefin verksmiðjuhúsnæði. Þetta var örstutt rölt enda tónleikastaðurinn í gömlu verksmiðjuhverfi og sennilega hýstur í fyrrverandi verksmiðjucomplexi. Brotnar rúður, dúfur, asbesttætlur, brotnir vaskar, stórar vélar, ryk og drulla í þessu risastóra húsnæði (eigum við að giska á að gólfflöturinn hafi verið þrír fótboltavellir) gerðu þetta að ansi mögnuðum stað. Fyrir tölvuleikjanörda skal þess getið að sú stórgóða hryllingsleikjasería Silent Hill kom oft upp í hugann og ég er ekki viss um að maður hefði verið svona stórkallalegur ef sólin hefði ekki skinið inn um niðurnídda gluggana. Við giskuðum mikið og oft á hvað gæti hafa verið verkefni verksmiðjunnar, lestarteinar og risastórir sleðar á tógvírum, eitthvað sem sennilega var sprautunarklefi (svona með lakk, ekki læknadóp), vegsumerki þess að fjöldi fólks hefði verið að störfum, ásamt mörgu öðru. Við Sjerlokkarnir giskuðum á flugvéla- eða bílaframleiðslu, einhverja meðhöndlun fráveitu- eða virkjunarröra og margt annað. Sumt nálægt sannleikanum, annað mjög langt frá, Jón spurðist fyrir eftir á og komst að hinu sanna. Þetta var víst gömul viðhalds- og nýsmíðastöð fyrir lestarvagna þýska lestarkerfisins. Spúkí pleis og heillandi.

Margir hafa áhuga á að læra, þó ekki sé nema smáræði, í íslensku. Baldur tók þá Alestorm-liða í gær og reyndi að kenna þeim séríslensku hljóðin. „Г, „þ“ og „l“ vöfðust fyrir þeim en „r“ ekki endilega. Stijn hljóðmaður hefur þá uppfært uppnefni sitt á pistilskrifara úr „Cuddly“ (sjá fyrri færslu) í „Knúsbjörn“. Ekki veit ég hvaðan hann hefur þetta, en ég hef nokkra grunaða. Fimm, til að vera nákvæmur.

Mikið var talað um það í sambandi við tónleikastaðinn að hér yrði mæting slök og þeir sem mættu myndu vera staðir og setja upp vandlætingarsvip. Við náðum að löðrunga tónleikagesti svo um munaði og það stendur upp úr, fullt af fólki og allir þarna af fullum áhuga. Allar sveitir í dag hafa skilað sínu, Trollfest með aðstoð okkar Skálmaldarmanna, við stigum á stokk með þeim í lokalaginu, „Helvetes Hunden Garm“, og tókum undir í viðlaginu. Góð sveit sem áhugafólk um skrýtna tónlist ætti að kynna sér.

Nú eru tveir skriðnir upp og undir sæng, Jón og Þráinn. Við hinir eyðum tímanum við Backgammon, Angry Bird, símtöl heim og samtöl á misþroskuðu plani. Framundan er gigg í nýju landi, Belgíu. Á morgun spilum við í Antwerpen og þangað eru 630 kílómetrar. Tíu tímar. Ég hvet lesendur til þess að rekja ferðalagið lið fyrir lið og skoða þessa vegaflækju sem við erum að búa til. Í fullkomnum heimi hefðum við sennilega getað tekið sömu borgir á miklu færri tímum og skilið eftir okkur talsvert færri yfirfarna kílómetra. Það kemur þó sennlega úr harðri átt að Íslendingur kvarti undan óskipulagi.

Tveir þriðju búnir, sextán gigg af tuttuguogfjórum.